İlk Yürüyüş

Sekiz yaşına kadar hep birisi arkamda olduğunda yürüyordum, düşersem bir yerim acır diye

Ogün ailemle beraber Arnavutköy'ün üstündeki aşıklar tepesine , pikniğe gitmiştik. Babam arabadan indirip bıraktı ve ben tek başıma yürümeye başladım. Yerler çim olduğu için biliyordumki düşersem bir yerim acımaz düşüncesi hakimdi. Annem sevinçten çığlıklar atıyordu :) Babamda anneme " aman hanım bırak , müdahale etme " demiş.

Ve ogün bizim için büyük bir gündü. Korkumu yendim. Her akşam ailem beni o tepeye götürüyordu, tek başıma yürüyordum.

Lütfen çocuğunuza bir fırsat imkanı oluşturmaya çalışın!!!

Gerçi burada birazda şansın rolü vardı.